NL – ENG
Na de pre-intake kreeg ik een serie testen mee, en de opdracht mijn levensverhaal te schrijven. Het levensverhaal mocht de drie tot dertig pagina’s zijn, ik kwam op drientwintig uit. Al gaf het me zeker iets terug om zo mijn leven nog een langs te lopen met mijn nieuwe ontdekking, ik deed het allemaal wel onder hoge spanning. Ik ervoer het voortraject en de vastelling van de diagnose genderdysforie, of beter genderincongruentie, soms als een soort rechtzaak. Zoals in ‘The Trial’ van Pink Floyd, waar ik in mijn moeilijke pubertijd veel naar luisterde. Het was een traag traject van een half jaar, waarin ik een paar keer dacht ‘nu komt het verlossende woord’, maar het toch nog langer ging duren.
Maar eindelijk kwam dat verlossende moment. Dat ik naar de endocrinoloog in het Maasstadziekenhuis mocht om basiswaardes van mijn hormoonhuishouding te meten, en de medicatie voorgeschreven te krijgen. Een week later kreeg ik oestrogeenpleisters, en na een maand kreeg ik eindelijk triptoreline (Decapeptyl). Het was in de nadagen van Corona, waardoor mijn huisarts aangaf dat ze geen tijd had om de assistente de spuit te laten zetten. Ik vroeg haar me dan instructies te geven, en leerde zo hoe ik zelf mijn testosteron-toevoer kon stopzetten. Hoewel ik het elke keer spannend vond, vond ik het idee dat ik het zelf toediende heerlijk.
Na ruim een jaar mocht ik ook geopereerd worden. Bij toch echt de beste chirurg des lands op dit gebied, Dr Kanhai. Ik koos voor de combinatie vaginaplastiek en borstvergroting. In de periode na de operatie moest ik nog wel wennen aan mijn nieuwe geslacht. Ik had helemaal voor ogen dat die zwengel eindelijk weg zou zijn, maar had me eenvoudigweg nog niet voorgesteld hoe het zou zijn om er iets moois voor terug te krijgen. En ik had pech, want waarschijnlijk door een ontsteking ontstond er veel littekenweefsel. Maar hoe dan ook, toen ik na de operatie besefte dat het daadwerkelijk gebeurd was huilde ik van blijdschap.
In de periode die volgde bevocht ik twee maal daags het littekenweefsel. Het werd een gewoonte, een rustmoment in de ochtend en avond.
Mede met hulp van osteopaat Sary van der Hasselt was er na twee jaar eindelijk genoeg ruimte teruggewonnen, waardoor er een hersteloperatie plaats kon vinden bij Dr Kanhai. En deze keer ging het het goed. Ik had vrijwel geen pijn bij het herstel, in tegen stelling tot twee jaar eerder. En er ontstond geen littekenweefsel. Dat was een grote opluchting, al voelde ik die pas echt vier weken later, nadat Sary hetzelfde constateerde. Ze herhaalde meerdere keren: “Het is heel goed dat je ervoor gegaan bent”.
In die eerste vierenveertig jaar van mijn leven vroeg ik me regelmatig af hoe zou het zijn een dag in een vrouwenlichaam te mogen leven. Ik heb het antwoord nu. Voor mij is het hemels! Ondanks alles ben ik nu waar ik al die tijd wilde zijn, hoorde te zijn. There’s no place like home!
Bekijk ook de Making of..
Het doek Assessment and Transitioning bestond uit 24*6 frames, waarvan ik 8*6 frames ook aan de achterkant fotografeerde. Ik maakte steeds korte loops van acht frames die ik herhaalt afspeel. Handgeweven op 8 schachten met 8/2 katoen. Aantal beelden 192.
